วันเสาร์ไปดูคุณอนุวัฒน์ที่ yes indeed ก็ไม่มีอะไรก้เดิมๆ ไม่แตกต่าง แต่วันนี้ก็สนุกดีนะ ต้องขอบคุณพวกพี่ยุ้ย ตูน พู ต๊ะ ที่ให้ร่วมแชร์โต๊ะ ได้ตะโกนดังๆ มันสะใจดีว้อย

วันนี้แอบอิจฉาแอนนี่อย่างแรงโว้ย เรื่องอะไรนะเหรอ ได้โอบกอดบอยน่ะจิ..อิจฉาๆๆๆ 555+ แหมๆๆ เราม่าเคยได้กอดนี่นา แล้วก็อีกมากมายหลายเรื่อง 5555+....อืม...ได้......

วันอาทิตย์ก็ไปกิน coffee bean ที่ซ.ร่วมฤดี งานนี้แอนเลี้ยง เพราะเจ้ามือของแจนนี่แพ้พนัน 5555+ อิ่มอร่อย+ปวดอึ สงสัยจะเป็นโกโก้เย็นแก้วนั้น โกโก้เย็นแก้วละ 100 บาท แต่รสชาติไม่ได้ครึ่งแก้วละ 10 ที่ร้านน้ำชาของบังที่ไปกินกะ honey บ่อยๆ555+

ส่งแอนที่สยาม แจนนี่ก็ต่อไปศรีนครินทร์ไปหาพี่เอ็มไปยืมดีวีดี ทีแรกนัดกันดูหนัง เรื่อง silent hill เมืองผีบ้า....ม่าช่ายๆๆ..เมืองห่าผี....แต่แจนนนี่มีธุระด่วนเลยต้องcancelเสียดายมาก อดดูเรยยยย

กลับถึงชลบุรีก็ 3 ทุ่มโน่นนนนนนนนนนน...โทรนัดเพื่อนออกมาคุยเรื่องสอนหนังสือ ต่อไปนี้จะต้องเป็นคุณครูสอนภาษาอังกฤษเพื่อนการท่องเที่ยวและการโรงแรมให้ททท.ของภาคตะวันออก (ทีแรกนึกว่าจะให้สอนที่ม.บูรพา) ฟังดูโก้น่าดู คุยงานพอคร่าวๆ ก็ยังไม่อยากกลับบ้าน...เลยไปต่อกัน

ไปเบอร์ด๊อกคร้าบบบบ(อีกแล้ว) แต่วันนี้สนุกมากมายก่ายกองเลย คนเยอะเบียดกันจนร้อน วงวันนี้เล่นได้สนุกไม่เหมือนคราวที่แล้ว เล่นได้ออกแนวพี่ตูนผสมน้องปั๊บ นักร้องน่าร๊ากกกกกกกกกก.......แต่......เตี้ย.....บวกหัวโต...แต่ยังน่ารักอยู่..... 55555+

เอาอีกแล้วครับท่านแจนนี่ชาตินี้คงหนีไม่พ้นนักร้องนักดนตรี มันมองมาบ่อยเกินแต่คราวนี้ม่ามาขอเบอร์นะ 5555+ อาจจะเพราะได้ความแตกต่างกันด้านความสูง ถ้าน้องเขามาจีบเจงๆๆ ไปไหนมาไหนคงต้องอุ้มเข้าเอว เพราะตัวน่าจะเล็กพอๆกะเบสวงหนอนด้นนักร้องนำที่พี่คูณไปเล่นเบสให้ไง คือเตี้ยกว่าช้านนนนหลายเซ็นอยู่

คราวนี้ไปกะเพื่อนสาว อาจารย์ม.บูรพา 5555+ she present ดิฉันจนน้องนักร้องเขิลกันไปเลย อายม้วนซะร้องเพลงเกือบไม่ได้กัน แอบได้ยินตอนเสียงหลงนะ 55555+ แต่ก็น่ารักอยู่ ได้ใจพี่ไป 1 ดวงเลยนะน้องจ้า คราวหน้าจะไปแอบดูน้องเขาร้องเพลงอีก....อิอิ ได้ดูเด็กๆหน้าตาน่ารักแบบเนี้ยะมันชื่นนนนนนนจายยยหลายๆเด้อค่ะ

กลับบ้านตี 2 โน้นกลับมาเล่นเน็ตต่อ โฮะๆๆๆๆ นอนตี4อีกแล้ว...เซ็ง...เดี๋ยวหน้าแก่กันพอดี....อุตสาหลีกเลี่ยงแสงสีและควันบุหรี่แห่งรัตติกาลมาหลายเดือน...หุหุ

ปล. สงสัยชาตินี้คงจะต้องได้แฟนเป็นนักร้องนักดนตรีแง้มๆๆ โอ้วมายบูด้า...พระพุทธเจ้าช่วยด้วย ข้าพระองค์ต้องคำสาปหรือนี่กระไร....กรี๊ดดดดดดดดดดๆๆๆๆ

Playboy Playboy

บอกไว้ก่อนนะคะ มิตรรักสหายทั้งหลาย อันนี้ช้านขอแรง ช้านอยากระบายเว้ย

ในชีวิตช้านรู้จักได้มีโอกาสรู้จักมักจี่กะไอ้เพลย์บอย 2 ตัวนี้  2 คนที่ไม่มีความเหมือนกันเลยสักนิด 2 คนแห่งความแตกต่าง ส่วนไอ้ที่เหมือนกันที่สุดเหรอก็ตรงที่เกาะชายกระโปรงผู้หญิงใช้ชีวิตเหมือนกันไง แมร่งสาระเลว กรูโมโหว้อย แต่มีความเหมือนที่แตกต่าง เหมือนกันไงต่างกันไงมาอ่านเอาละกันจ้า

เพลย์บอยหมายเลข 1 ให้เป็นนัมเบอร์ 1 เพราะว่า เทอคือที่ 1 ของรู้ตัวไว้เลย อ้าวววววววววววว...เกี่ยวไหมวะ

หมายเลข 1 เป็นคนที่จัดได้ว่าน่าตาน่ารักมากถึงมากที่สุด สาวตอมหึ่ง ไม่ใช่แมลงวันตอมขี้นะ ตอมมันนั่นแหละ เอ๊ะ...หรือว่ามันเป้นขี้วะ

บุคคลิคโดยรวมก็โอเค หุ่นก็ใช้ได้เลยนะ แต่ผอมไปหน่อย นิสัยก็ใช้ได้นะ ขี้เล่นตามภาษาผู้ชายเจ้าชู้สาดดของมาน  จะว่าไปปากหวานใช่ย่อยนะถึงจะไม่เคยชิมก็เถอะ...กร๊ากกกกก ไอ้หมายเลข1 เนี่ยมัน ก็เอาใจใส่ห่วงใยช้าน มันอาจจะหวังผล แต่มันห่วงใยจริงๆ ป่าววะ เอาเป็นว่าเข้าข้างตัวเองรู้สึกได้เอง ความสุขเล็กๆน้อยๆเว้ย

สุดท้ายก็รู้ว่าไอ้หมายเลข 1 แมร่งหวังฟัน แต่ไม่ได้ฟัน ฝันไปเหอะเมิง ของงี้ใครจะให้กันง่ายๆ แมร่ง ....  สุดท้ายพอไม่ได้ฟันมันก็เริ่มตีตัวออกห่าง ช่างหัวมัน เป็นบุญของช้านแค่ไหน แต่แอบเสียดายหน่อยๆ....เอิ๊ก....อะย้อเย่นนะ แถมได้ยินมาว่าหมายเลข 1 ชอบจีบผู้หญิงรวยๆ อันนี้ไม่รู้จริงไหม โชคดีที่ช้านไม่รวย แต่ผู้ชายคนเดียวช้านเลี้ยงได้ 5555+

แต่หมายเลข1 มันยังดีนะ ส่งข้อความไปคุยกะมันก็ยังตอบกลับ ให้ความสนใจ มีปัญหาไรส่งข้อความไปบอกก็ได้กำลังใจกลับมา โทรไปยังรับเลย คิดดู มันมีน้ำใจนักกีฬาเหมือนกันนะจะว่าไป

สุดท้ายสรุปแล้วมันก็ยังมีความเป็นคนดีของมันอยู่บ้าง ไม่เสียแรงที่ชอบ ไม่ค่อยเสียใจกะหมายเลข 1 เท่าไร เพราะมันไม่ได้ทำให้เราเสียใจไรมากมาย ก็แค่เสียดายยยยยยยยย....อ้าวววว...ม่าช่ายๆๆๆ  สรุปนิสัยยังโอเคคือช้านกะมันก็อาจจะเป็นเพื่อนกันได้ม้างนะ 555+

ส่วนไอ้เพลย์หมายเลข 2 ขอให้เป็นหมายเลขแห่งซาตานไปเลยเมิงยิ่งกว่าThe omen ตัวซวยแห่งปีของกรู ตัวซวยที่กรูร๊ากกก...รักๆๆ แทบขาดใจ ไอ้เลวแมร่ง พูดถึงแล้วโมโหฉิบ...เซ็งจิต

หมายเลข 2 ก็สเปค สาวๆอีกตามเคย อย่างนี้แหละไอ้พวกเจ้าชู้สาดมันมันรูปร่างหน้าตาเป้นอาวุธยุทธโธปกร(เขียนถูกไหมเนี่ย)ไว้ล่าสาวๆ แล้วสาวๆก็ตอมมันหึงน้อยกว่าหมายเลข 1 ซะที่ไหนกันล่ะ สาวจีบมันตึมขอบอก แต่จะว่าไปหมายเลข 2 ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเจ้าชู้เท่าไรนะ แต่แมร่งความซวยของกรูเอง

หมายเลข 2 เจงๆ แล้ว เป็นผู้ชายที่นิสัยดีเลยนะ ดีมากๆ แต่จะเสียตรงที่สูบจัดดื่มจัดแค่นั้น แต่นิสัยส่วนตัวดีมากๆ เป็นคนเก่งด้วย เป็นนักดนตรีที่จัดว่าเก่งมากๆคนนึงเลยนะ มีความสามารถ แต่ไม่ค่อยจะเอาไปใช้เสียดายแทนมันมาก หมายเลข 2 เนี่ยก็หุ่นดีนะสูง แต่ก็ผอมไปอีกนั่นแหละสรุปเลย ว่าหน้าตา นิสัย โอเคเลย เป็นคนดีนะ แต่แมร่งไมมันมาทำเลวๆ กะกรูคนเดียว

ตอนคบกันแรกๆๆไอ้นี่มันดี ทุกอย่างเอาใจไม่เคยขาดตกบกพร่อง น่ารักฉิบหายขอบอกเลย แถมบอกรักอยู่เนื่องๆ แต่งเพลงให้อีกต่างหากเอา มันทำช้านเพ้อไปถึงไหนๆๆ แต่กรูไม่เคยได้ฟังเพลงที่มานบอกมานแต่งให้ ชาตินี้กรูคงไม่ได้ฟังแล้วล่ะ....ไอ้เลว 

พอกรูรักเมิงดันมาบอกมีแฟนแล้ว.....ไอ้เวง สงตีง เจงๆ แล้วที่นี้ให้ช้านทำไง พอจะเลิกกะเมิง เมิงบอกจะเลิกกะแฟนเมิง พอกรูคบต่อเมิงไม่เลิก เมิงจะเอาอะไรเอาสักอย่างได้ไหมสาระเลวไหมล่ะเนี่ย  ได้อย่างเสียอย่างรู้จักไหมไอ้.....

ถ้ามันมีปัญหาเรื่องค่าใช่จ่ายไมไม่บอก บอกสิวะ กรูไม่ใช่คนรวยอาราย แต่บอกแล้วไงผู้ชายคนเดียวกรูเลี้ยงได้ วันนึงจะกินข้าวสักกี่ตังค์กันวะ ถามหน่อย รู้ว่าช่วงนั้นไม่มีงาน แต่มันก็สุภาพบุรุษตามเคยไปไหนออกจ่าย ช้านต้องคอยแย่งมานจ่ายเพราะรู้ว่าช่วงนั้นมันไม่มีงาน เฮ่อ..................อย่างว่าผู้ชายที่ไหนก็คงไม่ชอบให้ผู้หญิงเลี้ยง

พอคบไปเข้าอีล็อบเดิม พอไม่ได้ฟัน เริ่มห่างหาย ไอ้ชั่ว เห็นผู้หญิงเป็นไรฟะ หรืออาจจะมีเหตุผลอะไรก็ไม่รู้นะ ช้านไม่เคยรู้เหตุผลทีมันหายหัว อาจจะเป็นที่ช้านไม่ดี เอ่อๆๆๆๆ ก็ได้วะ รับผิดไว้เองก็ได้วะ แต่บอกช้านหน่อยได้ไหมว่าทำไม ช้านไม่ดีตรงไหนไมไม่บอก ช้านไม่เคยโกดมันเลยนะ กะสิ่งที่มัน ทำ แต่ดูมัน โกดช้านอย่างกะจะฆ่ากัน ไอ้เลว โคตะระ

ไมต้องมาหลอกกันแบบนี้ ชาติที่แล้วไปทำไรให้มันวะ ไอ้หน้าหม้อเอ้ย เฮ่อๆๆๆ ไม่อยากจะด่าแล้วเดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าช้านเป็นคนไง เอาเป็นว่าช้านไม่เคยโกดหมายเลข 2 เลยนะ ไม่สักนิดเดียว ไม่โกดไม่เกลียด อยากเป็นเพื่อนกันก็แค่นั้น แต่ไม่เข้าใจการกระทำของมันเท่านั้นเอง ว่าทำไม๊ทำไม กลายพันธ์ได้เพียงชั่วข้ามคืน จากเทวดาเป็นซานตาน

ส่งข้อความไปไม่เคยตอบกลับ โทรไปไม่เคยรับ ทำให้คนเขารักต้องรับผิดชอบบ้าง หลบๆๆแบบนี้แถวบ้านเรียกว่าตุ๊ด หรือไอ้หน้าตัวเมียของแท้ ทำผิดไม่รับผิด หลบมันเข้าไป ถ้าชีวิตมันมีความสุขกับการทำแบบนี้ เรื่องของมัน ถ้ายังไม่รู้จักคำว่าเหตุผลก็ อยู่กับความโกดต่อไป จมอยู่กับมันไปเลย แล้วช้านหวังว่ามันจะเป็นผู้ใหญ่สักวัน

อวยพรเลยนะ เรื่องงานนี่ขอให้ประสบความสำเร็จไวๆ เพราะความสามารถมันเก่งกาจ ส่วนเรื่องอื่นช้านยกโทดให้มันหมด

ช้านจะบอกว่าช้านทำใจได้แล้วเรื่องหมายเลข 2 ทุกคนฟังไว้นะ มันไม่เหมาะกะช้าน เรามันของละอย่าง คนละแบบ คนละโลก ไม่มีทางไปกันได้  แต่ช้านแอบเคืองแมร่งไมมาทำกะช้านแบบนี้ ช่างหัวมัน กับมารักตัวเองเว้ยยยยยยยย

ปล. กำลังตามหาหมายเลข 3 เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...

ต่อๆ จากตอนที่แล้วจ้า

พี่โจเรียกไปคุยอะไรน่ะเหรอ...

ก็เรียกไปคุยเรื่องอ้วนนะจิ แบบประมาณนัดแนะให้อ้วนแบบอ้วนอยากเจออยากคุยกับแจนจริงๆ...อุ้ยตายว้ายกรี๊ดดดดดดด แหมอยากคุยก็ไม่บอก แอบดีใจอยู่ในใจอย่างแรง แต่ด้วยความเป็นผู้หญิงกุลสตรีไทยค้ำคออยู่จะออกอาการกรี๊ดกร๊าดไม่ได้เลยบอกพี่เขาไปว่า “จะดีเหรอคะ ไม่ดีมั้ง แล้วแจนจะบอกน้องๆ ว่าไง นอนด้วยกันมันปลีกตัวไม่ได้นะ ขอโทษจริง แล้วอีกอย่างอ้วนก็มีแฟนแล้วด้วย ฝากบอกอ้วนด้วยว่าขอโทษจริงๆ ไม่งั้นก็ต้องไปที่ตึกของพวกแจนจะดีกว่านะคะ จะได้ไม่ดูน่าเกลียด เพราะถ้าแจนปลีกตัวมาคนเดียวมันจะดูไม่ดีมากๆค่ะ คนอื่นมาเห็น เข้าเขาจะคิดกันยังไง

เพราะถ้าเป็นแจนไปเห็นอะไรแบบนี้แจนก็คิดนะ” แล้วก็เล่าเรื่องน้องคนที่ชอบอ้วนรู้เรื่องแจนกะอ้วนแบบระแคะระคายแล้วไซโคแจนตลอดให้พี่โจฟังด้วยเพราะไม่รู้ว่าจะทำไงจริงๆ พี่โจเลยบอกว่าไม่งั้นไม่เป็นไรไว้วันหลัง จากนั้นก็คุยเรื่องอ้วนอีกมากมาย และก็เรื่องอื่นอีกเยอะแยะจนช้านเบื่อไปเลย แต่ด้วยความเกรงใจเลยต้องนั่งฟัง ต้องขอบใจท้องกรรมโชคดีที่มันปวดจนทนไม่ไหวแล้ว...เลยต้องบอกพี่เขาว่าปวดท้องหิวข้าวแล้ว เข้าไปข้างในกันดีกว่า

พอเดินเข้าไปข้างในอึ้งไปเลย เพราะภาพที่เห็น......โอ้....ไอ้อ้วนมันยืนเล่นออเซาะฉอเลาะหัวเราะต่อกระซิกกะเพื่อนน้องสาวแจน...น่าตบจริง ได้แต่เก็บอาการหมั่นไส้ไว้ แต่พอเห็นเราอ้วนก็หยุดเล่นนะ เดินออกไปคุยกะพี่โจต่อ ก็คงเรื่องที่คุยกะแจนเมื่อกี้แหละ แต่ช้านไม่อยู่เฉยเดินไปนั่งข้างๆกะพี่วิอย่างเร็วพลัน เป็นการประชดกันไปเลย แต่พี่วิก็น่ารักจริงๆนะ นั่งข้างกันคุยเล่นกันไปอย่างสวีทวี๊ดวิ๊ว...ดีใจว้อย พออ้วนเดินมาเห็นก็คงอาการเดียวกะช้าน(รึป่าวฟร่ะ..อาจจะคิดไปเอง..แต่ไม่คิดไปเองแน่นอนนะ...ยังไงก็รอดูกันไปนะจ๊ะ) แล้วทุกคนทั้งหมด 20 คน ก็ตัดสินใจไปหาพระกายาหารค่ำรับทานกัน

ก็เก็บข้าวเก็บของไปกินข้าว รู้สึกว่าแจนจะเดินออกไปก่อนนะเดินออกไปกะพี่โจ แล้วแบบรออยู่นานมากไม่ออกมาซักคน ทำไมรู้ไหมเขาตกลงเรื่องร้านกันอยู่ไงตูรีบเดินออกมาเองแหละ แต่ที่บอกว่าไม่ได้คิดไปเองก็คือไอ้อ้วนกะเพื่อนน้องสาวแจนเนี่ยเดินออกมาพร้อมอ้วนเลยนะเดินคุยกันมากระหนุงกระหนิง...กะให้ช้านหมั่นไส้ใช่ไหม แค่นั้นไม่พอไอ้สองคนนี้มันมาจับมือถือแขนต่อหน้าต่อตาช้านขอย้ำว่าต่อหน้าเจงๆนะ....อ้วนคงสะใจน้องคนนั้นก็คงไม่แพ้กัน...แต่...ตูเซ็ง เห็นไหมว่าแจนไม่ได้คิดไปเอง...มันตั้งใจๆ ทำ ทีใครทีมันนะแกไอ้อ้วน

ด้วยพิษรักแรงหึงเลือดขึ้นหน้า แจนนี่เดินไปหาพี่วิโดยทันทีทันใด เดินกระหนุง

กระหนิงเลยนะขอบอก เลยขึ้นรถไปกะพี่วิงานนี้ช้านขอนั่งหน้า แล้วแบบก่อนขึ้นรถมองหน้าอ้วนแป๊บนึง...สะใจโว้ย...ว่าแต่อ้วนจะรู้สึกไรไหมเนี่ยยยย เชื่อว่าไม่รู้สึกแน่นอนคร้าบเพราะอ้วนเป็นพวกเย็นชาตายด้านไร้ความรู้สึก ก็คงจะรู้สึกกะแฟนอ้วนคนเดียวละมั้ง...5555+ สรุปแจนนี่บ้าบวมคนเดียว...แป่ววว.ว.ววว....เอิ๊กกกก... แต่ไงช้านก็สะใจของช้านคนเดียวละกัน

แต่ในที่สุดได้นั่งติดกะอ้วน เลยด้วยบางประการแต่ไม่ทราบว่าด้วยเหตุอันใดนั้นขอไม่กล่าวถึงนะ แต่เพื่อนน้องสาวก็คงกะจะนั่งข้างๆอ้วนนั่นแหละ แต่ขอโทษอ้วนเอ่ยปากออกมาเองเลยว่า   ”ไว้ให้แจนนั่ง”  กรี๊ดดดด...ดีใจโคดๆ อะไรกันนี้ เว้นที่ไว้ให้ช้าน แอบอมยิ้มไปสามเดือนคร่า สะใจไหมน้อง ไม่เหรอ...แต่พี่แจนนี่สะใจนะเข้าใจอะไรมากขึ้นไหม แต่แล้วก็ไม่ได้นั่งติดกะพี่วิที่เลิฟเลยเสียดายอย่างแรงแจนนี่ก็เลยกินไม่เป็นสุขอีกแร้นง่า ทั้งที่กะว่ามื้อนี้จะกินให้พุงแตกตายกันไปข้างนึงเลย

นั่งรับทานอาหารเย็นด้วยอาการเกร็งแถมความเขินอายแอบด้วยอาหารหิวเป็นกระสือ ซึ่งมันทำให้ทรมานมากๆ ได้แต่นั่งดูกับข้าวที่น่ารับทานทั้งหลายแหล่บนโต๊ะข้างหน้าช้าน ได้กินอยู่สองสามอย่าง ไอ้สองสามอย่างที่ว่าเนี่ยอ้วนคอยตักให้ตลอดเลยแต่ที่ตักให้มากที่สุดผัดผักบุ้งหมูกรอบจ้า ตักให้ไม่ขาดสาย...ดีใจว่ะ

แต่ไอ้อาการเกร็งยิ่งกว่าเวลาปวดอึแล้วหาห้องน้ำไม่ได้เลยนะจะบอกให้ ออกอาการเหงื่อแตกอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่ไม่ใช่คนที่ทานข้าวแล้วเหงื่อไหลเลยนะ แต่คราวนี้ เหงื่อแตกเหมือนไปวิ่งมาเลยช้านน่าเกลียดจริง 

ส่วนกับข้าวที่เหลืออีกสามอย่างได้แต่ใช้พลังจิตเพ่งรับทานกันไปโดยนึกถึงรสชาติความอร่อยของมัน ที่สำคัญแจนได้กินกับข้าวแบบน้อยมากๆ ได้แต่กินข้าวเปล่าๆ ซึ่งซัดไปซะสองจาน จนอ้วนต้องเอ่ยปากชมไม่ขาดว่า “เพิ่งเคยจะเจอผู้หญิงกินข้าวสองจาน” โอ้วมายก๊อดชมกันขนาดนี้กินต่อกันไม่ลงไปเลย ข้าวที่กินไปสองเกิดขึ้นมาจุกคออย่างเสียไม่ได้ รวบช้อนเร็วพลันตั้งแต่หูได้ยินจนสมองมันสั่งมือมันเลยทำตามซะง้านๆ ทำไมยะนายอ้วนชาตินี้เกิดมาไม่เค้ยไม่เคยเลยเหรอที่จะเห็นสาวๆรับทานข้าวสองจานแบบนี้มันผิดมานุดมานามากไมยะ คนไม่ได้กินไรมาทั้งวันนะ แหมๆๆๆ น่าถีบนะเนี่ย

หลังจากรับทานอาหารค่ำกันมันมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นอีกเพียบเลย....เอิ๊กกกก

+++To Be Continue+++

*~My Sweetest Memories VI ~*

หลังจากห่างหายไปนานกับเรื่องอ้วนๆๆๆ กลับมาแล้วจ้า...

ความเดิมตอนที่แล้ว: คืออ้วนส่ง SMS มาขอเป็นมากกว่าเพื่อนจำได้ไหม มาต่อๆๆกันเลยละกันนะจ๊ะ

หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้เจออ้วนอีกนานเลยพักใหญ่ๆเห็นจะได้ ก็คงจะมีแต่ส่งข้อความผ่าน SMSกันไป แต่ก็ไม่ได้ส่งบ่อยอะไรมากมายหรอกนะ ด้วยความที่อึ้งจากความรู้สึกของ SMS อันนั้นที่เขาอยากให้เราเป็นมากกว่าเพื่อนนั่นแหละ...

คราวนี้ได้ไปเที่ยวทะเลกันด้วยล่ะ พอดีเพื่อนมีจัดบูธเบียร์ริมหาด คล้ายๆ ลานเบียร์ไรแบบนั้น เลยได้ไปเที่ยวกันฟรี ไอ้น้องสาวตัวแสบเลยให้เราชวนอ้วนไปด้วย เราก็ไม่ค่อยอยากรบกวนโทรไปเลยส่ง SMS ไปแทน มันก็ดูแล้วไม่ค่อยน่าเกลียดหรือรอบกวนอะไรมากมาย อ้วนก็ส่งกลับมาแบบเห็นดีเห็นงามด้วยว่าต้องเจอกันแน่ๆ ดีใจจังเลย

ข้อความก็ประมาณว่า "อยากเจอแจนมากนะเพราะว่าแจนจะไม่ได้มาอีกนานเลย" เกริ่นนิดนึงเพราะว่าแจนบอกอ้วนไว้ว่าคงไม่ได้มาช่วยน้องๆเพื่อนๆ ทำงานนี้อีกนานเลยไง แจนก็ส่งกลับไปว่า "จริงๆเหรอ คิดถึงเราอะจิ...คิๆๆๆ" อ้วนตอบกลับมาว่า"จริงคับรู้ว่ามันไม่ดีนะ แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึง" น่ารักที่สุด แค่นี้ก็หลงไหลได้ปลื้มแร้นจ้า...หุหุ

สรุปยกกันมากอีกโขยงใหญ่ เกินพิกัดไปนิดส์ ฝั่งเรา 11 คนปาเข้าไปแล้ว  มาดูฝั่งอ้วนกันนะ ฝั่งอ้วนก็มี อ้วน พี่โจ พี่สุ พี่วิ (กิ๊กเรา) แฟนเก่าน้องสาวเรากะเพื่อน แล้วก็เพื่อนๆอ้วน รวม 9 คน โดยประมาณอาจจะมีอีกก็ได้นะ แต่แจนจำไม่ได้แล้ว เอาเป็นว่าขั้นต่ำ 9 คน  ก็เห็นต้องเปิดห้องเพิ่ม แต่คนละตึกนะ แต่ก็ใกล้ๆ กันอยู่ รวมทั้งสองฝั่ง 20 คน คิดดูมันจะเฮฮาปาร์ตี้กันขนาดไหน มั่วซั่วมั่วรั่วจริงๆ นะเนี่ยเชื่อไหม

วันนั้นก็ไปช่วยกันจัดบูธ  พวกเราไปถึงก่อนพวกอ้วน 1 คืนนะ เพราะพวกเพื่อนแจนต้องไปสำรวจสถานที่ก่อน  พวกอ้วนตามมาสบทบตอนเย็น

หลังจากเหนื่อยจากงานมาตั้งแต่เช้ายันบ่าย ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กินหิวมากหิวมายหิวจะตายอยู่แล้ว ปวดท้องไส้แทบขาด พอเห็นหน้าอ้วนแล้วมันดีใจบอกไม่ถูก พอเจอกันก็ทำหน้ากันไม่ถูกเลยต้องทำหน้าทำตัวแบบไม่รู้จักกันคิดดูๆ มันน่าเซ็งไหม แต่ก็แอบดีใจสุดฤทธิ์คร่า....อ้วนก็เอาแต่ไปเล่นกะคนอื่น มัวแต่ไปแซ่วน้องๆเพื่อนๆเรา แหมๆๆ แอบหมั่นไส้โว้ยยย!!!! ไอ้เราเลยต้องไปเล่นกะพี่วิ พี่สุแทน นั่งติดหนิดหนม ๆ กะพี่วิไป หนุกหนานๆ นั่งกะพี่วิแล้วอ้วนจะมองมาทำไม จะทำไม ไม่ยอมมาเล่นกะช้านเองนะ...ชิ

ยืนดูอ้วนอยู่พักใหญ่ ดูแบบทำหน้าไม่ถูก ไอ้ที่บอกว่าดูเนี่ยก็ดูแบบเนียนๆ นะคะ ดูแบบไม่มีใครสักคนจะรู้ว่าเรามองอ้วน ต้องทำแบบไม่รู้จักไม่สนิทไม่สนใจ เพราะอะไรเหรอ ก็เพราะมันมีแฟนแล้วไง

แล้วอีกอย่างเพื่อนน้องสาวเราเขาแอบชอบ(มั้งนะ) ซึ่งน้องคนนี้ก็พอรู้บ้างว่าเรากะอ้วนกิ๊กๆ กันอยู่ มันเลยชอบไซโคเราสุดฤทธิ์ (เกือบตลอดเวลา) แล้วพี่วิเพื่อนอ้วนก็ชอบเราอีกด้วย ประมาณเป็นรักสามเศร้าสี่ซ้ำห้าซ้อนซ่อนเงื่อนเน่ากว่านิยายหลังข่าวซะอีกว้อย แต่เราเลยเฉยๆ ดีกว่า เพราะเราก็ไม่ได้ชอบอ้วนแบบจะเอามาตกมาแต่งเป็นสาระมีนี่ แค่แบบอ้วนน่ารักดี...น่ารักมากกกกกกกกกกกกก....ก็เท่านั้นเอง

(แอบ)ดูไปดูมา พี่โจเดินมาเรียกไปคุยด้วย (อ้าว...เซ็ง...ไมทำแบบนี้ง่า...กะลัง(แอบ)ดูอ้วนเพลินเลย...แหม่!!!) ก็ออกไปคุยนะ แต่แบบไม่ค่อยเต็มใจ เพราะช้านยังอยากเห็นหน้าอ้วนอยู่นี่น่า...เฮ่อ

อยากรู้ใช่ไหมล่ะ ว่าพี่โจเรียกไปคุยอะไร....

                                                                                         +++To Be Continues+++

วันที่14 เมษายน 2549 เวลา 04.22 น. มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกะช้าน...

หลังจากที่นอนดึกมาหลายวัน นอนตี 4 เกือบทุกวันเลยนะ บางวันก็เช้าง่า ตั้งแต่ปลายเดือนที่แล้ว มีเมื่อคืนแหละที่กะจะนอนเร็ว ก็เข้านอนตั้งแต่ ตี2 นอนไปได้แค่ 2 ชม.ครึ่ง ก็ “อยากจะรักเธออย่างที่คนเขารักกันเทอคือคนที่ฉันนั้นอยากจะรู้จักก็มันนานเหลือเกินที่ฉันไม่ได้รู้สึกอยากจะพูดว่ารักจนฉันนั้นได้พบเทอ” โทรศัพท์ช้านดัง ก็ตาลีตาเหลือกแบบตาไม่ลืมหาโทรศัพท์หาไม่เจอหยิบผิดเครื่องอีก พอหยิบเจอดูเบอร์ก็ 06653xxxx เอ๊ะ...เบอร์ไม่คุ้น ใครโทรมาฟะป่านนี้แล้ว แต่อาจจะมีธุระสำคัญ รับก็รับวะ

พอรับโทรศัพท์ แจนนี่ทำเสียงสวยสุดฤทธิ์เผื่อผู้ชายโทรมาอ่า แต่...ไม่ใช่ผู้ชายเสียใจอย่างแรงง่ะ เสียงคุ้นๆ เหมือนเคยยินจากที่ไหน พอเขาบอกว่า “… (ตู้ด...เซ็นเซอร์ชื่อ) เองนะ” เราก็ถึงบางอ้อ นึกขึ้นได้ทันที อืม ๆๆ ใช่จริงไม่ใช่ตัวปลอมมาหลอกกัน แอบงงนิดๆ ว่าไงโทรมา สงสัยคงร้อนใจ คู่สนทนาก็ถามว่าแจนนอนแล้วเหรอ เอ้าถามมาได้ป่านนี้แล้ว ช้านคนกลางวันนะ ไม่ได้คนกลางคืน แต่ไม่เป็นไรจ้า แจนคุยได้ เพราะถ้าไม่มีอะไรเทอคนนี้คงไม่โทรมาหาเรา เทอคนนี้คือแฟนเพื่อนสนิทแจนนี่นี่เองนะ ไม่คุยก็คงไม่ได้สิโน๊ะ เรียกได้เลยว่าสายนี้สายสำคัญที่สุดในรอบปีเลยก็ว่าได้…

คำถามแรกที่คุณเทอยิงมาก็....อืม...ตรงประเด็นมากๆๆ ถามมาได้คร่าว่าแจนนี่มีอะไรกะแฟนเขาแค่ไหนกัน โอ้ว!!!...มายบูด้า!!! พระพุทธเจ้าช่วยด้วย จะให้ตอบยังไงล่ะ แจนก็เคยบอกไปแล้วว่าเราไม่มีอะไรกันไม่ต้องคิดมากจำได้ไหม แหมๆๆ ทำเป็นแอบลืมนะจ๊ะคนสวย บอกไปแล้วแต่ดูเหมือนว่าไม่เชื่อ ตายๆๆๆๆล่ะ คงอยากได้ยินว่ามีอะไรมากก่าเพื่อนถึงจะพอใจจิโน๊ะ....ดูๆๆๆ นะคนเรา นี่ถ้าแจนโกหกว่ามีอะไรกันแบบถึงพริกถึงขิงไปเนี่ยคุณเทอไม่บ้าเป็นอีสมทรงตามหาไอ้fu_ckไปเลยเหรอถามหน่อยสิ แจนนี่อยากจะบร้าตายคร่าพ่อแม่พี่น้อง

นี่ขนาดแค่แจนส่ง sms แบบแอบหื่นแบบแสดงออกไปนิดเดียวเอง เป็นได้ขนาดนี้ มั่นใจในตัวเองหน่อยน่า ถ้าเทอสองคนรักกันจริงๆ จะกลัวอะไรจริงไหม คนเราคบกันต้องให้เกียรติกันนะ เชื่อใจแฟนเทอหน่อยดิ เรากะแฟนเทออ่าเพื่อนกานเจงๆ เพื่อนแบบที่เขาเรียกกันว่า lovely friend ง่ารู้จักไหม…อิอิอิ

คำถามต่อมาไม่มี มีแต่การอวดภูมิปัญญาความรู้ให้แก่ช้าน ซึ่งแจนก็รับฟังนะปล่อยคุณเทอตามสบาย แถมแจนนี่ยังปลอบใจ และให้กำลังใจไปในตัว ประเสริฐจริงๆ ประเสริฐอะไรขนาดนี้ช้านเนี่ย....ทั้งๆที่เจ็บตัวกับเรื่องนี้เรื่องแกสองคนมาตลอด....

ต่อๆๆๆ นึกก่องลืมๆๆ เกิดอาการความจำสั้นกะทันหัน เนื่องจากนอนดึกติดต่อกันมาเป็นเวลานาน อ้อ........เขาบอกว่าเขารู้เรื่องหมดแล้ว เรื่องอะไรกันคะคุณน้องขา คุณพี่ขาอยากจะขำกร๊ากให้ฟันกระเด็น แล้วที่รู้อาจจะเข้าใจผิดนะคะ แถมยังบอกต่ออีกว่ารู้มาตั้งแต่แรก โอ้วววไม่น่าเชื่อ เจงอ่า แล้วรู้มาผิดป่าว..... แถมยังเน้นๆๆๆๆๆ เน้นมากจนเกินจริงไปนิด ย้ำจริงว่ารู้แต่แรกๆๆๆ จ้ารู้แต่แรกก็แต่แรก พี่ไม่ว่าอะไรสักกะหน่อย แต่....แจนว่าน้องเขาคงรู้มาผิดๆนะ แบบรู้ไม่จริงน่ะ หรือไม่ก็ไม่รู้เลยมากก่า...ว่าม๊ะ แต่ตอนนี้คงรู้อะไรมากขึ้นแล้วล่ะ แต่อยากจะบอกว่าคุณน้องขาที่บอกว่าที่พวกพี่ๆไปเที่ยวพัทยากันก็รู้... จ้าๆๆๆเชื่อจ้า เพราะตอนนั้นแฟนคุณน้องขาคงเล่าให้ฟัง แต่ขอโทษวันนั้นเพิ่งรู้จักกะแฟนคุณน้องขานะคะ คุณพี่ขาอะสนิทกะเพื่อนแฟนคุณน้องขาต่างหาก ตอนนั้นคุณพี่ขารู้จักกับแฟนคุณน้องขาในฐานะเพื่อนของเพื่อนคุณพี่ขานะคะ สงสัยจะเข้าใจผิดน่าดูเลยง่า แต่....เอ๊ะ!!!! หรือว่าจะรู้จริงๆ นะ แต่ไม่น่าเป็นไปได้ ไม่สมเหตุผลตามหลักตรรกะวิทยา ไม่ๆๆๆ แถมไปกันตั้ง หลายคนง่า ทำไมคิดไปงั้นง่า...เวงกำของตู

แจนนี่คนนี้ก็พยายามบอกคุณเทอว่า เราไม่มีอะไรกันจริงๆ สบายใจได้ ไม่ต้องคิดมาก แล้วอย่ามาทะเลาะกันเพราะเราเลย เราขอร้อง แค่นี้เราก็ไม่สบายใจมากพอแล้ว เพราะว่าเรากะแฟนเทอใครๆก็รู้ว่าเพื่อนสนิทกันสนี๊ทสนิท...เจงๆๆ(ไหมหว่า)

เท่านั้นไม่พอ คุณเทอยังมาฝากฝังเราให้ดูแลแฟนตัวเองแทนด้วย...แน่ะ!! เอากะเขาสินั่น แจนนี่เลยบอกไปว่าคงไม่ได้หรอก เราคงดูแลให้ไม่ได้ เพราะเราไม่รู้อะไรเลย (อันนี้หมายถึงอารมณ์ของแฟนเทอซึ่งอารมณ์ศิลปินตลอดเวลาเข้าใจยากมากมาย) เราจะดูแลยังไง แต่คุณเทอเข้าใจว่าอะไรรู้ไหมคะท่านพ่อแม่พี่น้อง เข้าใจว่าแจนนี่คนนี้ไม่รู้จักนิสัยใจคอแฟนเขามากพอ เขาเลยบอกกะแจนมาว่า “อืม....เราอะรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกะ..(ตู้ด...เซ็นเซอร์ชื่อ)..เรารู้ทุกอย่างที่เป็น...(ตู้ด...เซ็นเซอร์ชื่อ)......” เอ้า...รู้แล้วจะมาถามช้านไมเนี่ย ต่อๆๆ “ก็อย่างนี่แหละเราสองคนคบกันมาหลายปี” เจงอ่า...แต่แฟนคุณน้องบอกพี่ว่าคบมาปีก่าๆเองนะ....เริ่มงงแอบสับสนเล็กน้อย สงกะสัยคราวกะนู้นนนน....แจนคงหูฟาด ไม่เป็นไรๆ โอเชๆ หลายปีก็หลายปี ว่าไงก็ว่าตามกัน ไม่ว่ากันอยู่แล้ว ให้เกรียติน้องเขาเต็มที่เลยงานนี้ เอาเป็นว่าปล่อยให้น้องเขาโชว์ความสามารถกันไป เดี้ยนขอฟังอย่างเดียวละกัน ไม่ขอแสดงความคิดเห็นใดๆ.....เอ้า!!!!! เต็มที่เลยค่ะคุณน้องขา...

ต่อมาเขางั้นตำราพิชัยสงครามของซุนวู ที่ว่า “รู้เขารู้เรา...รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง” น้องเขาพยาย้าม....พยายาม (ขอเน้น) จะบอกแจนว่ารู้เรื่องแจนหมดทุกเรื่องค่ะ เห็นรูปแจนแล้วด้วย (รูปอันอืดอุบาทว์ของช้าน...มาดูตัวเจงดีก่าคะคุณน้องขาสวยก่าตั้งหลายกอง...confirmค่ะ) งานนี้ก็ขอขอบคุณนะคะที่มาชมพี่ว่าน่ารัก (ไม่รู้แกล้งชมป่าวง่า) สำหรับคำชมพี่น้อมรับไว้ด้วยความเต็มใจ....บ้า ยออยู่แล้วช้าน แต่พี่ว่าพี่น่ารักก่าที่น้องชมเยอะเลยนะคะ... เอิ๊กก ๆๆๆ....หลงตัวเองก้าบ แต่งานนี้พี่ก็เสียเปรียบสิ เพราะพี่ยังไม่เคยเห็นห้าน้องเลยนะ แต่ไม่เป็นไร เพราะยังได้เห็นจากคำบอกเล่าของแฟนคุณน้องเท่านั้นว่า “ไม่น่ารักหรอก หน้าลาวๆ" ”ก็เอ๊ะ!!! สงสัยในตัวเพื่อนช้านขึ้นมาทันใด ถ้ามาพูดแบบนี้แล้วไปคบเป็นแฟนกะคุณน้องทำไม พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกค่ะ พี่ก็รู้เท่าที่แฟนคุณน้องบอกพี่แหละค่ะ  แต่พี่เชื่อว่าคุณน้องขาสุดสวยของพี่ต้องหุ่นดีมากๆแหละ แล้วก็คงคุยเก่งน่าดู แล้วก็อีกมากมายขี้เกียจพูด..... เพราะอะไรถึงคิดแบบนี้เหรอ ก็เดาๆ เอาอะนะคะ ของแบบนี้เดาได้ไม่ยากหรอก แล้วอีกอย่างเพื่อนพี่เรื่องมากจะตายมีแฟนทั้งทีต้องเกรดA จริงม๊ะคะทู๊กกกกกคน

อะๆๆๆๆ มาต่อเรื่องซุนวู ว่าคุณน้องขาคงใช้ strategy นี้กะพี่ไม่ได้หรอกนะคะ เพราะใจพี่ ความคิดพี่ ไม่มีใครรู้นอกจากพี่คนเดียว สิ่งที่พี่ทำ สิ่งที่พี่พูด กะสิ่งที่พี่คิด บางครั้งมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่น้องคิดหรอกนะคะ สมองพี่ซับซ้อนกว่านั้นเยอะ หรือเรียกว่ารอยหยักเยอะ(รึป่าว)นะคะ อย่ามาเดาส่งกันเลย ท้ายไม่ถูกหรอก เพราะบางทีพี่ยังไม่รู้ยังเดาตัวพี่เองไม่ออกเลยนะคะ ฝากไว้คิดว่า ....บางครั้งการกระทำกับความคิดก็สวนทางกันเสมอนะคะ.... ที่ทำๆไปอาจจะไม่ใช่อย่างที่รู้สึกหรืออยากให้เป็นก็ได้ เพราะฉะนั้นอย่าเดาหรือตัดสิน คนอื่นจากบรรทัดฐานของตัวเองเลย ควรตัดสินคนอื่นด้วยบรรทัดฐานของตัวเขาเองนะคะ คนเราร้อยคนก็ร้อยแบบแล้วค่ะ

คราวนี้โทรหาพี่คนนึงในกลุ่มอ้วนนะ ชื่อพี่สุ ไม่ได้โทรหาพี่โจ เพราะพี่โจไม่ได้อยู่กะอ้วนนะ ไม่รู้ไปไหนจำไม่ได้แว้ว โทรไปถามว่าจะกินไรกันไหมเราจะไปหนองมน เดี๋ยวจะได้ซื้อไปฝาก สรุปสั่งมากันแสนแปดอย่าง อย่างกะตูเป็นเจ้าของตลาด จำกันแทบไม่หมด (ไอ้อ้วนขี้งก..) ก็ขับรถไปกันกะน้องอย่างเคย ขับรถไปส่งส่วย...ซะง้าน

วันนี้ก็ไม่มีไรมาก เอาส่วยไปส่ง ก็ไปกินส้มตำ ไก่ย่าง ก้างใหญ่กัน แต่โต๊ะเจ้ากรรมมันดันไม่พอให้พวกเราบ้างคนนั่งก็เลยต้องกระเด็นกระดอน แยกออกกันมาบ้าง แหม่!!! เสียดายง่านั่งกันคนละที่เลยล่ะ เสียดายอย่างแรง ไกลกันคนละมุมร้านนั่งกันเป็นเส้นทแยงมุม แต่มีด้ายแดงๆผูกนิ้วก้อยไม่ขาดหายตามแนวเส้นทแยงมุมเส้นนี้....โอ้วววว.......เน่าได้ใจคร่า นั่งไปสักพักนะก๊ะ ก็ sms มาบอกเราว่า “ขอบคุณครับ น่ารักจัง” แค่นี้เองเหยออ้วนเอ้ย มากก่านี้อีกนิดได้ม๊ะ (แต่อ่านไปก้ออมยิ้มเหมือนกันนะ...ก้อคนมันดีใจนี่นาเนอะๆ...ปลาร้าเค็มๆ มันก็หวานกันวันนี้) แต่ที่แน่ๆอุตส่ารอให้กระตุกด้ายแดงเส้นเล็กๆที่ปลายก้อยนะ แค่กระตุกทีเดียวเบาๆเท่านั้นแหละ จะกระโดดข้ามร้านไปนั่งข้างๆเลยเอ้า....

จากนั้นก็ไปนั่งเล่นอะไรต่อมิอะไรกันไปเรื่อยเปื่อย แต่ดูท่าทางวันนี้อ้วนอารมณ์บ่จอยเลยง่า...ชิ ไม่มาสบตาหวานแหววด้วยเลย ช่างอ้วนไปก่อน วันนี้มีเรื่องให้เล่นหนุกหนานมากๆมายกายกอง มีฟามสุขวุ้ย เล่นได้ใจสักพักก็กลับบ้านกันก่อนดีก่า...ดึกแล้ว

ขากลับก็เลย sms กลับไปบอกว่า “วันนี้สนุกมากค่ะ กลับแล้วนะ บัยบาย” (ใช่ป่าวหว่าจำไม่ค่อยได้...ประมาณว่านานมาก+อายุเลยลืมๆไปบ้าง) ก็เลยส่งตอบกลับไปกลับมากันอยู่หลายข้อความ ขับรถอยู่นะคะนั่น รถจะชนเอาคร่าอ้วนจ๋า

อ้วนก็ส่ง sms มาถามว่า “ไม่อยู่ต่อเหรอครับ”  “จะกลับเข้าชลบุรี หรือว่ากรุงเทพครับ” “กลับไปคนเดียวเหรอ (ไมง่า ถ้ากลับคนเดียวจะมาด้วยเหรอ)”  แล้วก็อันสุดท้าย “กู๊ดไนท์ นะครับ”  โอ้ววววววววว.......แค่นี้ก็ฝันดีไปทั้งปีทั้งชาติแล้วล่ะ อ้วนจ๋า มีความสุขว้อย มีความสุขแบบบอกใครไมได้...อึดอัดนะเนี่ย

วันหรือสองวันต่อมาเพิ่งรู้ว่าอ้วนแพ้ปูกะกุ้งเหมือนคุณอนุวัฒน์เลย เราเลยส่ง sms ไปขอโทดว่าเราไม่รู้ว่าแพ้เป็นยังไงบ้าง โอเคไหม แบบว่าแจนนี่ขอโทษ เพิ่งรู้  แล้วอ้วนส่งกลับมาในทันใดว่ารู้ได้ไงอะไรประมาณนี้ เราก้อตอบกลับไปว่า “รู้ละกันน่ะ ทำไมเหรอ” แล้วก็หายไปเลย หายไปครึ่งวัน สงสัยไม่ได้เติมเงิน...555555

หลังจากครึ่งวันค่อนวัน ผ่านไป ก็ส่ง sms ตอบกลับมาเป็นข้อความที่ทำให้อึ้งไปเลย แบบอึ้งมากๆ บวกกะความงง ว่าอ้วนกะลังเล่นเกมอะไรหรือเปล่า อ้วนเขาส่งมาบอกประมาณว่าอยากเป็นมากกว่าเพื่อน (นั่นท่านผู้อ่านที่รักทั้งหลายอ้วนมามุขไหนคะเนี่ย...เหลือเชื่อเกินจริงมากๆ งงคร่า แถมแอบดีใจแทบเสียสติ) แจนนี่ก็ส่งกลับไปว่า “เป็นเพื่อนกันนะ โอเคไหม”  อ้วนก็บอกว่า “ไม่รู้ แจนต้องการแบบไหนละครับ” แจนนี่ก็ส่งกลับไปว่า “เป็นเพื่อนกันแบบนี้แหละดีแล้วค่ะ” หลังจากนั้นอ้วนก็หายไปเลยไม่ตอบใดๆ กลับมาทั้งสิ้น แต่ไม่ใช่หายขาดไปจากกันนะคะคุณผู้อ่านที่รัก....เอิ๊กกกกก..มันยังคงมีก๊อกสองๆ 5555

มีความลับอยากจะบอกว่า จริงๆ แล้ว ก็อยากเป็นมากกว่าเพื่อนนะ แต่เราไม่รู้ว่าอ้วนเล่นอะไร แจนก็แค่เซฟตัวเองไว้ก่อน รักตัวเองมากก่าคร่า แต่ก็ต้องขอโทษจริงๆ นะ ถ้าทำให้เสียความรู้สึกไป ขอโทษจริงๆ แจนไม่มีทางเลือกอย่างอื่น อีกอย่างใครจะไปรู้ว่าอ้วนเอาจริง หรือมาเช็คแรตติ้ง หรือมาหยั่งเชิงกันแน่ กลัวว้อย...แหะๆๆ ตอนนี้ก็เลยเฉยๆ ไปก่อน ยังไม่ได้คิดไปไกลนะก๊ะ (แต่ขอแอบนิดนึงนะ....แง่มๆ)

แต่อยากบอกว่าดีใจนะ โชคดีที่ได้รู้จักกันในระดับนี้ก็ดีใจมากแล้วล่ะ ต่อไปมันจะเป็นยังไง ก็ช่างมันเถอะ แค่นี้ก็เรียกได้ว่าโชคดีกว่าใครๆ แล้ว ขอบคุณมากนะจ๊ะ

พระเจ้าอวยพรค่ะ

++++++++

To Be Continue

ถึงร้านที่หมายหกโมงครึ่งได้ หลงนิดหน่อย(ประจำ) ขอบคุณพี่ปลั๊คที่อนุเคราะห์ช่วยบอกทางนะคะ ถึงร้านก็นั่งโบ๊ะหน้ากันอยู่ในรถ รอนานไม่มีใครมาเลยไปขับรถเล่นรอบองค์พระ แต่ก็งง แอบหลงจนได้ซินั่น สุดท้ายไม่มีที่ไปกลับไปที่ร้านต่อ นั่งรออยู่เกือบชั่วโมง พี่ปลั๊คก็มา แล้วอีกไม่เกินชั่วโมง รถตู้ของคุณอนุวัฒน์ก็มาเทียบท่า ก็ยืนตบยุงไปหลายร้อยตัวได้ ที่นี่ยุ่งเยอะมาก กลับมาบ้านขาเป็นจุดๆแดงเต็มไปหมดเลย

นั่งรอคุณชายรับทานอาหารค่ำ แล้วคุณชายก็เสด็จขึ้นไปพักผ่อนในรถต่อ แจนนี่กะแอนนี่ยืนตบยุง (วันเกิดแท้ๆตูต้องมานั่งตบยุ่งรอแกนะอนุวัฒน์) อยากจะเข้าไปถ่ายรูปด้วยใจจะขาดแต่ไม่กล้าง่า พยายามไล่แอนนี่ไปถ่าย สรุปไม่มีใครกล้าสักคน...ตบยุงต่อซะงั้น

พอใกล้จะขึ้นเล่น แอนนี่เดินไปถ่ายรูป คุณอนุวัฒน์กะลังวอร์มอัพ กระโดดๆ ก่อนขึ้นเวที แล้วทู๊กคนก็หายกันไปหมด เป็นโอกาสทองของเรา...เอิ๊กกกก แจนนี่เดินตรงรี่เข้าไปหาคุณอนุวัฒน์อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วคุณอนุวัฒน์ก็เอื้นเอ่ยวาจาออกมา...happy birthday นะ (ดีใจว้อยยยย) ของขวัญวันเกิดของช้านนนนน ไอ้คำว่า “happy birthday นะ” ดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ มีความสุขมากๆ แค่นี้ก็ดีใจไปหลายเดือนแล้วโว้ยยยย ไม่มีอะไรจะมาเทียบเท่าเลยขอบอกกก ... 5555 ถ้าน้องบุ๋มกะน้องแอนนี่ไม่เอาการ์ดที่ไปให้คุณอนุวัฒน์เซ็นมาให้ อาจจะตกใจมากถึงมากที่สุดว่ารู้วันเกิดแจนนี่ได้ไง...อิอิ

เท่านั้นไม่พอ ยังหันมาถามว่าไม่เข้าไปนั่งข้างในเหรอ โอ้โห....เป็นห่วงเหรอจ๊ะ กลัวแจนนี่โดนยุงกัดใช่ม๊ะ (เข้าข้างตัวเองสุดฤทธิ์คร่า) แล้วก็หันมามองหน้าเรายิ้มๆ แถมหัวเราะด้วย หัวเราะ อะไรคะคู๊ณณณณ....

วันนี้ไมได้ขอให้ร้องเพลง happy birthday ให้เนอะ แต่ไม่ต้องหรอก แค่ที่พูดออกมาคำเดียวก็ดีใจแย่แล้วเจ้าค่ะคุณชายเจ้าขา...อิอิ วันนี้กะว่าจะรอถ่ายรูปคู่ด้วยให้ได้ ยังไงๆๆ ก้จะต้องถ่ายให้ได้หัวเด็ดตีนขาดไงต้องทำให้ได้...555555....เอิ๊กกกก

หลังเล่นคอนเสิร์ต...คนมุงคุณอนุวัฒน์อื้ออึงมากมาย รอนานมากก่าจะมาขึ้นราชรถ แล้วแจนนี่ก็งอแงขอพี่ปลั๊คให้พาไปถ่ายรูป พี่ปลั๊คก็สนจะน่ารักและใจดีพาไปถ่าย....เย้ๆๆๆ ในที่สุดๆๆ ก็ได้ถ่ายแล้วเว้ยยยย....แต่........ขอโทษ...แอนนี่ถ่ายระยะประชิดมาก แจนนี่เลยหน้าทั้งใหญ่และอืด เลยขอไปโฟโต้ช็อปนิดนึง จะได้ดูบัลลาซกะคุณอนุวัฒน์ ดูเอาเองนะจ๊ะ

แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านตามระเบียบ ไปส่งแอนนี่ที่หมอชิตกลับบุรีรัมย์ ตอนตี2 แล้วก็กลับไปนอนอย่างมีความสุขที่สู๊ดดดดดดดดดดในรอบปี  ฝันหวานนนนนนกันข้ามปีไปเลย...5555

โอ๊ะ!!...ลืมปายยยยย ขอขอบคุณทุก SMS ที่ส่งเข้ามาอวยพรวันเกิดนะคะ ขอบคุณมากๆ แล้วก็ขอให้พรที่ทูกคนส่งมาให้คืนกลับไปด้วยนะคะ..จุ๊บๆๆ

อ้อ!!...ลืมไปอีกอย่างขอขอบคุณใครคนนึงมากๆนะคะ ที่ส่ง SMS มาคืนวันที่ 24  มานผิดวันนะ เลยรีบโทรกับไปบอกให้รู้เลยว่าหน้าแตก...อิอิ (แอบฮา) เจ้าตัวอ่านอยู่คงนั่งอมยิ้มละสิ..ใช่ม๊ะ...555 ยิ้มอะไรค่ะ แต่ก็น่ารักดีนะจะบอกให้ แล้วก็ส่งมาให้ใหม่ เช้าวันที่ 26 ขอบคุณนะคะ

ปล. ขอบคุณพี่ปลั๊คมากๆนะคะ แล้วก็ขอบคุณน้องบุ๋ม น้องมด น้องปอ ที่เอื้อเฟื้อที่นั่งนะจ๊ะ

++++++++

พระเจ้าอวยพรค่ะ